Strona Dyskusja Tekst źródłowy Historia i autorzy

Kanon rasy Lykanin

Wilczy Ludzie to nietypowe twory natury, które poza wilczą bestią o humanoidalnych cechach potrafią również przybierać postać ludzką. Wywodzą się od nieokiełznanych bestii bytujących za Murem. Podania historyczne głoszą, iż niegdyś wszyscy lykanie zamieszkiwali Ruadon (jednak różnili się od obecnych osobników), zaś z czasem na ziemie Wilczych Ludzi przybyli obcy, którzy zniszczyli cały dorobek tej rasy, następnie osiedlając się w Ruadonie. Niedługo później utworzył się niezrozumiały dla otoczenia przełam i podział tej hermetycznej rasy, a znaczna część lykan została wyparta lub zmuszona do ucieczki w odległe miejsca.

Spis treści

Podziały lykan

Dzicy lykanie - barbarzyńskie, nierozumne bestie penetrujące dzikie ostępy za Murem. Chodzą pogłoski, iż wywodzą się z niepoznanego do tej pory terenu, zatem nikt tak do końca nie wie, skąd przybyli. W przeciwieństwie do uczłowieczonych krewnych nie potrafią przybierać ludzkiej postaci, prowadząc swe zwierzęce życie w formie crinos. Działają instynktownie, są absolutnie zezwierzęceni, prymitywni i bardzo niebezpieczni. Żyją podzieleni w watahach, którym przewodzą alfy.

Rozumni lykanie - drogą ewolucji wyodrębnili się spośród wilczej braci i to oni stanowią jej strukturę rozwoju. Jednostki inteligentne i świadome, potrafiące w znacznym stopniu panować nad pierwotnymi popędami. Posiadają zdolność do przeobrażania się w formę homid i wówczas niewiele różnią się od przeciętnej rasy ludzkiej. Większość z nich potrafi samowolnie zmieniać swe formy, uwalniając się tym samym spod legendarnej władzy księżyca. Umiejętność tę nabywają po wielu latach praktyk pod opieką starszych pobratymców.

Wygląd. Wpływ formy crinos na psychikę

W ludzkiej formie lykanin wizualnie niewiele różni się od przeciętnego człowieka. Gama typów urody sięga od mroźnych zakątków Północy, poprzez zrównoważony klimat centralny, aż po upalne i egzotyczne południowe krańce. Cechują się gibką, wyraźniej wyrzeźbioną sylwetką, zarysowanymi mięśniami i ostrymi rysami twarzy. U mężczyzn występuje mocniejsze owłosienie, kobiety posiadają okrąglejsze kształty. Ostatnią cechą wyróżniającą lykanina są ślepia. Kolor ich oczu jest intensywniejszy, opalizujący, a w ciemności lśni niczym u dzikiego zwierzęcia.

Crinos to wyrośnięta wilcza bestia, posiadająca cechy ludzkie i zarazem najbardziej naturalna, pochodząca od dzikich przodków forma. Podczas przemiany na całym ciele wyrasta gęste futro w odcieniu przybliżonym do naturalnego koloru włosów, a w chłodniejszych okresach roku pojawia się także bardziej obfity podszerstek. Rozrasta się również znacząco masa mięśniowa i kości, dzięki czemu lykanin w tej formie wzrostem może sięgać do 2 - 2,5 m.

Wszelkie cechy i zdolności fizyczne uwydatniają się. Wilczy zyskuje niewiarygodną siłę, szybkość, zręczność oraz wytrzymałość. Kosztem tego jest jednak pewne ograniczenie złożonego myślenia: zaczynają dominować zwierzęce popędy i zachowania. Pod postacią bestii lykanin działa instynktownie, głównie dążąc do celów zamierzonych przed przemianą. Staje się niezwykle niebezpieczny dla otoczenia, w skrajnych przypadkach nawet dla swych współbraci. Zdarza się także, że jest nie do okiełznania, wpadając w furię. Wówczas jedynie osobnik alfa ma władzę i posłuch na tyle silne, by go ujarzmić.

Jak rozpoznać gatunek lykanina w formie bestii? Wskazówki dla Łowców

Spotkanie z dzikim lykaninem daje stosunkowo niewielkie szanse na przeżycie. Nawet rozumni lykanie obawiają się zapuszczać samotnie na tereny dzikich bestii, mając świadomość obecności przewyższających ich swą brutalną siłą i zwinnością krewnych.

Jeśli jednak porównać formę crinos tych dwóch gatunków, można dostrzec, iż dziki kuzyn wilczego ma krótszą, bardziej nastroszoną sierść, o grubym włosiu. Ponadto dzicy posiadają ślepia jedynie w brązowym kolorze, często przekrwione białka. Ich forma crinos jest bardziej pochylona, przez co preferują bieg na czterech łapach.

Przemiany form

Przeciętna przemiana w crinosa przebiega u większości lykan podobnie i sprawnie, jako że jest to dążenie do naturalnej formy. W pierwszym momencie wyrastają i zaostrzają się pazury oraz kły. W drugiej fazie następuje znaczny rozrost kości i przyrost masy mięśniowej, a ciało pokrywa się sierścią. Jest to bolesne, dlatego też nawet wprawiony lykanin odczuwa rwący, ale krótkotrwały ból, zwija się i garbi w odruchu nie do opanowania. W międzyczasie rozciąga się i powiększa pysk. Crinos nie jest w stanie porozumiewać się za pomocą słów, bowiem jego aparat mowy zostaje silnie zmodyfikowany podczas przemiany; wówczas lykanie stosują mowę ciała. Wyostrzają się zmysły, pojawiają pewne zwierzęce nawyki w zachowaniach, pozwalające bestiom na zrozumienie się.

Zupełnie inaczej ma się przemiana z naturalnej formy bestii w człowieka. Nadwyżka masy mięśniowej, rozrośniętych kości, pazurów, kłów, sierści, musi zostać częściowo usunięta. Procesom tym towarzyszą bolesne wymioty, krwawienia, kaszel, pogorszone trawienie - szczególnie w przypadku, gdy lykanin przemienia się rzadko.

Miejsce przemiany obfituje między innymi w sierść, połamane pazury, pot, a nawet mocz. Odór krzepnącej krwi i wymiotów może alarmować przebywających niedaleko innych lykan.

Charakter, uczucia, seksualność

Lykanie cechują się najwyraźniejszą i najmocniejszą emocjonalnością spośród wszystkich istniejących stworzeń. W ich umysłach i sercach nieustanne wojny toczą przeróżne uczucia, od najsilniejszych jak miłość, nienawiść i rozpacz, aż po lekkie uczucia zadowolenia, irytacji czy tęsknoty. Brutalność, nieprzewidywalność i fanatyczna niekiedy chęć mordu są naturalnymi dziedzicznymi cechami, które nigdy nie zostaną w pełni okiełznane, czyniąc lykan zawsze niebezpiecznymi i porywczymi. Przyczyn nieposkromionego charakteru doszukiwać się można właśnie w ich uczuciach, za które niejednokrotnie gotowi są stawać do walki, podejmować wyzwania, działać nieprzemyślnie lub mściwie. I choć istnieją pewne reakcje cechujące wszystkich wilczych, to jest to rasa wyjątkowo barwna pod względem różnorodności zachowań. Kwestia miłości i związków jest wielowymiarowa. Znajdują się pośród lykan zarówno romantycy o wybujałych pragnieniach, jak i osobniki wiążące się na całe życie. Nie brakuje również lekkoduchów, których pasja i wyobraźnia seksualna zdają się być niewyczerpalne. To kochankowie bardzo namiętni i nierzadko wyuzdani. Zgoła inaczej mają się uczucia względem potomstwa. Lykanie z reguły nie porzucają szczeniąt, czując odpowiedzialność za swe młode, a silny instynkt rozrodczy samców i macierzyński samic skłania do opieki i wychowywania potomstwa celem przedłużenia gatunku.

Główne cechy rasowe

Głównymi zaletami wilczych są przede wszystkim nadzwyczajne cechy fizyczne. Nadludzka siła i wytrzymałość, zwinność, czujność, szybkość, które dodatkowo uwydatniają się w formie crinos. Lykanie, jako że wywodzą się od dzikich przodków, już w genach uwarunkowaną mają szybką i prostą naukę wszelkich umiejętności potrzebnych do przetrwania. Są doskonałymi zabójcami, tropicielami, wojownikami. Chętnie uczą się władania bronią, choć doskonale wiedzą, iż sami w sobie mogą być maszynami do zabijania. Roztropnie jednak uświadomieni, iż nie zawsze mają możliwość przemiany w formę bestii, najchętniej wybierają bronie obuchowe oraz obuchowo-sieczne, dające możliwość efektywnego wykorzystania ponadprzeciętnych zdolności. Lykanie trudniący się pracą rzemieślniczą, przez wzgląd na swą siłę, wybierają zawody kowali, hutników i inne, wymagające ciężkiej pracy fizycznej, co daje im możliwość wyładowywania nadmiernych pokładów energii. Pomimo iż mieszkają w mieście, potrafią nawiązywać mistyczny kontakt z naturą, co czyni z nich również istoty uduchowione. Zmutowany w odległych zakątkach świata organizm zdaje się być odporny na większość chorób i poznanych trucizn. Mogą także poszczycić się szybszą regeneracją ran, złamań, lekkich obrażeń wewnętrznych i innych podobnych uszczerbków fizycznych. Ważne jest jednak, by proces regeneracji odbywał się w formie, w której obrażenia zostały odniesione. Zapobiega to wówczas nieprawidłowym zrostom i gojeniu tkanek po przemianie.

Słabe strony i sposoby pozbycia się wilczej bestii

Największą wadą wilczych są emocje i wszystko, co się z nimi wiąże. Impulsywność, zmienność emocjonalna, podatność na popadanie w skrajności. Rozchwianego emocjonalnie lub rozwścieczonego lykanina łatwo jest sprowokować do nieprzemyślanych, nierozsądnych działań. Dlatego na płaszczyźnie psychiki wilczy są słabymi przeciwnikami, jeśli nie samodoskonalą się w tym kierunku.

Najłatwiej zabić lykanina w ograniczającej go ludzkiej formie. Trzeba to jednak zrobić szybko, by nie zdążył się przeobrazić. Crinosy to bestie, maszyny do zabijania, napędzane pierwotną furią. Ludzie, nawet wyszkoleni, zawsze będą ryzykować w walce i mieć trudności. Aczkolwiek wyspecjalizowana grupa łowców wynaturzeń, mająca doświadczenie, a więc i metody, poradzi sobie z crinosem, a nawet dwoma. Gorzej oczywiście byłoby z całą grupą wilczych, ale wszystko zależy od sytuacji i wielu innych czynników. Kiedy istnieją szanse na pokonanie rozwścieczonej bestii, najłatwiej potraktować ją jedyną dotychczas pewną trucizną - krwią wampira. Można również spróbować skrępować lykanina i spalić czy doprowadzić do śmierci poprzez liczne obrażenia, jednak są to niebezpieczne sposoby, których podejmować się powinni odpowiednio zabezpieczeni i wyszkoleni łowcy. Dla sprytniejszych pozostają także trudne sztuki manipulacji, które odpowiednio rozegrane mogą doprowadzić lykanina do autodestrukcji.

Ciąża, a przemiany lykanek. Dojrzewanie młodego lykanina

W ciągu dwóch miesięcy od chwili zapłodnienia, lykanka może ulegać przemianom, bowiem płód jest jeszcze na tyle mały, że nie zostanie uszkodzony. Następnie jednak musi już zachować formę crinos do końca ciąży, która trwa pięć miesięcy - w przeciwnym wypadku płód ulegnie poronieniu. Młodzi lykanie (przeciętny miot liczy 1-3 szczeniąt) rodzą się w formie crinos i pozostają w niej przez około 2-4 lata, dopiero wówczas następuje pierwsza przemiana w ludzką formę. Bywa także, że gdy matka dostrzega słabego osobnika pośród swych dzieci, wówczas ucieka się do najstraszniejszej, zdawałoby się, metody i zabija go, by nie tracić cennego pokarmu. Lykanie osiągają większą samodzielność już po kilku przemianach, zazwyczaj w wieku 10 lat, jednak wciąż pozostają pod opieką rodziców. Mniej więcej w tym wieku dojrzewają także płciowo. Dopiero, gdy udaje im się opanować młodzieńczy zapał i gniew, a tym samym zapanować nad przemianami form, uznani zostają za dorosłych lykan. W zależności od warunków i wiary, mogą także przechodzić przez różne rytuały i zadania świadczące o ich dojrzałości.

Wiek i wpływ pożywienia na organizm lykanina

Teoretycznie lykanin może dożyć wieku nawet dziewięciuset lat i w spokoju ducha umrzeć ze starości, pozostawiając za sobą kolejne pokolenia potomnych. W praktyce jednak jest to rzadkością, bowiem biorąc poprawkę na impulsywny charakter, niebezpieczny tryb życia, mało który wilczy umiera śmiercią naturalną.

Żywotność i sprawność organizmu lykanina zależne są przede wszystkim od pożywienia. Dieta bogata w surowe mięso, w mięso ludzkie i krew najlepiej wpływają na "zdziczały" organizm wilczego, który wówczas działa najbardziej efektywnie. Również instynkt drapieżnika w pewnym stopniu zostaje zaspokojony i łatwiej mu zapanować nad swoją porywczą naturą. Lykanin nigdy nie będzie funkcjonował prawidłowo, jeżeli mocno ograniczy wyżej wymienione posiłki w swym jadłospisie. Ich niedobór może być odczuwalny już w samym zachowaniu takiego osobnika, a organizm ulegnie znacznemu osłabieniu. Całkowite wykluczenie ludzkiego mięsa z diety sprawia, że komórki starzeją się szybciej bez podstawowego budulca, a długość życia i sprawność znacznie maleją.

Wierzenia

Lykanie odczuwają wyjątkowo silną więź z naturą, pomimo życia w mieście. Nawet najbardziej sceptyczne jednostki czują chociażby niewielką przynależność do natury. Lykańskie kulty, te, którym udało się przetrwać w sercach lykan, ewoluowały, dostosowując się do Nowego Świata.

Społeczeństwo. Hierarchia lykan i prawo

Jako istoty stadne, lykanie zazwyczaj skupiają się w grupach. Lecz sporo jest także jednostek, które wybrały samotne życie. Wolne Wilki muszą jednak mieć na uwadze, że wkraczając na terytoria grup, narażają się na wrogie traktowanie.

Hierarchia pośród lykan od czasu Apokalipsy mocno się zmieniła wraz z całym społeczeństwem. Ideologiczne organizacje zajęły miejsce wilczych klanów. I nierzadko są ponadrasowe, bowiem lykanie musieli zaadaptować się do nowych warunków życia w Prowincji Ayar. Na czele organizacji i grup stricte wilczych stoją osobniki alfa (samce lub samice), jednostki dominujące, silne i charyzmatyczne.

Lykanie nie mają rozbudowanej struktury prawnej, sądowniczej. W zasadzie nie mają żadnych większych struktur. Najważniejszym prawem tej rasy jest prawo naturalne, prawo silniejszego.

Wyczuwanie innych ras, wyczuwanie lykanina przez inne rasy oraz zwierzęta

Lykanie mają znakomicie rozbudowany zmysł węchu, dzięki czemu bez problemu wyczują wampirze pomioty (dla lykan ich odór jest bardzo nieprzyjemny) i błyskawicznie zwąchają pobratymców. Wprawny wilczy ma szansę rozpoznać również lykarvisów i dhampiry, ale wymaga to wiedzy i doświadczenia. O ile zapach lykanina z pewnością będzie dla drugiego wilczego przyjemnym aromatem lasu, o tyle wampir, za sprawą podwyższonej temperatury ciała lykan, poczuje jedynie odrażający smród przemokniętego psa.

Zwierzęta gospodarcze są w stanie najprędzej zdradzić obecność lykan, bez względu na formę, w jakiej przebywa. Ich płochliwa natura i strach przed drapieżnikami warunkują nerwowe zachowania w obecności jednej z najdzikszych bestii. Jednakże długotrwałe obcowanie z niektórymi zwierzętami (jak koń, pies, kot) sprawia, że są one w stanie przyzwyczaić się do nieprzeciętnej aury lykanina.

Wpływ krwi lykańskiej na inne rasy, wpływ krwi wampirzej na lykanina

Krew lykan w formie homid dla wampirów ma gorszy smak niż ludzka i może powodować dezorientację. Natomiast krew z formy crinos działa na wampiry niczym kwas, paląc każdą napotkaną tkankę. W dużych ilościach może paraliżować układ nerwowy, czasowo wyłączając z walki i normalnego funkcjonowania. Krew lykarvisa w formie homid praktycznie nie różni się od krwi ludzkiej. Natomiast krew z formy crinos działa podobnie jak w przypadku lykan, lecz nie ma właściwości paraliżujących bez względu na wypitą ilość. Dla ludzkich jednostek krew lykańska wykazuje działanie identyczne, jak ludzka - w minimalnych ilościach nie ma żadnego wpływu, w większych może zalegać w narządach wewnętrznych.

U lykanina (w obu formach) niewielka ilość wypitej krwi wampira powoduje otępienie, osłabienie, choroby układu pokarmowego, może zaburzać funkcje ruchowe, lecz nie jest śmiertelna. Podana w dużych ilościach w formie homid powoduje zaniki pamięci, znacznie zwiększa poziom agresji, której nie jest w stanie kontrolować. W formie crinos dodatkowo blokuje permanentnie możliwość powrotu do formy ludzkiej, czyniąc takiego osobnika oszalałym i skrajnie niebezpiecznym. Organizm lykarvisa podczas kontaktu z krwią wampira może reagować podobnie jak lykański.

Adiekcja

Lykanie mogą efektywnie krzyżować się tylko wewnątrz rasy. Spółkowanie z ludźmi nie prowadzi do zapłodnienia, gdyż ich organizmy dzieli zbyt duża bariera genetyczna, uniemożliwiająca poczęcie hybrydy. Istnieje jednak pewna forma kontaktu - adiekcja - sprawiająca, iż organizm ludzki ulega znacznej mutacji, a istota taka w efekcie końcowym nazywana jest lykarvisem. Do adiekcji dochodzi zazwyczaj poprzez ugryzienie, gdy spora ilość śliny dostaje się bezpośrednio do krwiobiegu człowieka. Zawarta w ślinie wydzielina gruczołów jadowych (obecna tylko w formie crinos) działa podobnie jak wirus, infekując organizm ofiary.