Strona Dyskusja Tekst źródłowy Historia i autorzy

Ród Borghese

Ukryte poczucie potęgi bywa nieskończenie rozkoszniejsze niż jawna władza.” - Główne motto rodu Borghese

Spis treści

Historia Rodu Borghese

Herbrb.jpg

Ród Borghese powstał w roku 1632 N.E w mieście Ater Beith za panowania króla Theodora Irridium. Założycielem tej stosunkowo młodej familii był nadworny skryba, filozof i dyplomata – Gianni Borghese. Pełnił on wielofunkcyjny urząd będąc równocześnie zaufanym sprzymierzeńcem ówczesnego władcy. Przez dwie pierwsze dekady swego życia, nie wyróżniał się niczym szczególnym. Jako wierny poddany, bibliotekarz i pisarz w jednej osobie, doglądał dziejów historii Środkowego Obszaru Ayar. Posiadając obszerną wiedzę geograficzną, kulturoznawczą oraz strategiczną, skutecznie doradzał Theodorowi w wielu Jego przedsięwzięciach. W nagrodę za użyteczną posługę i niezłomny charakter, król nadał Gianni’emu tytuł szlachecki, pokaźny majątek oraz rozległe, niezamieszkałe przez poddanych, ziemie. Skryba kończył wówczas 33 lata. Był to okres świetności i rozkwitu nie tylko szanującego się rodu Borghese ale również całego królestwa.

Zachęcony obietnicą korzystnego małżeństwa, w roku 1665 zgodził się pojąć za żonę córkę Theodora pochodzącą z nieślubnego łoża. Maria Bianchi, jako młoda i rezolutna dzierlatka, wniosła radość i owoc miłości w stateczne i stonowane życie Gianni’ego. Obdarzyła Go dwójką synów, których imiona zapisane zostały w kartach historii Środkowego Miasta. Do końca swego doczesnego istnienia, Borghese, okrzyknięty przez pospólstwo rozważnym arystokratą, towarzyszył królowi pomagając mu w dokonywaniu trudnych wyborów dotyczących kwestii polityczno gospodarczych. W wolnych chwilach natomiast, odwiedzał swoją żonę, która zdecydowała się zamieszkać wraz z dziećmi z dala od dworskich intryg. Pośród ogrodów majętnej rezydencji wzniesionej na ziemiach nadanym wedle szlacheckiego tytułu.

Gianni Borghese‎

Chłopcy dorastali wychowywani w duchu walki i honoru. Maria, jako głęboko wierząca dobroduszna kobieta, wpajała im prawdy wznisołych idei. Marzyła, by w przyszłości pierworodny Alessandro starał się o rangę dowódcy Gwardii Królewskiej, a młodszy Leonardo – zainwestował w rozwój duchowy kształcąc się na zakonnika w najlepiej prosperującym klasztorze prowincjonalnym.

Wraz ze śmiercią Theodora, nadszedł okres drastycznych zmian. Na tron powołany został kuzyn króla, ułomny na swój chory sposób, szalony i nieobliczalny – Amadeus Irridium. Już w pierwszym tylko miesiącu pozbył się wszystkich doradców, niespodziewanie wydalając ich z dworu. Wytłumaczył to nikłą użytecznością ich skorumpowanych osób pośród murów twierdzy. Pogłoski głosiły, że nowy król przeraźliwie obawiał się zamachu lub otrucia Jego zacnej persony. Rzadko kiedy pokazywał się publicznie, nie organizował festynów, uroczystości, rycerskich turniejów. Nie dbał o służbę, poddanych, nie ucztował i nie interesował się sprawami Ayar. Gianni zrezygnowany i zasmucony tą sytuacją, opuścił dwór powracając na stałe do rodzinnego domu.

Na miejscu zastał dorosłych synów. Alessandro wdał się w Jego krew, Leonardo przypominał matkę. Żaden z nich jednak nie respektował planów Marii dotyczących ich potencjalnej przyszłości. Pierworodny skupił swą uwagę na kwestiach handlowych dorabiając się w krótkim czasie pokaźnej fortuny. Ku zaskoczeniu całej rodziny, ukończywszy 21 wiosen, opuścił Ater Beith wyruszając na Południe – do słonecznego i orientalnego Orndustu. Leonardo, wolny duch i wojownik o radykalnych zasadach, postanowił życie swoje poświęcić w imię armii. Zaciągnął się do wojska, spędził na służbie 3 lata, po czym awansował na stopień generała osiedlając się w kazamatach twierdzy. W roku 1689 Gianni zmarł trawiony nieuleczalną, szybko postępującą chorobą płuc. Maria, odczuwając głęboką tęsknotę i niedopasowanie do realiów spaczonego świata, ślubuje wierność Jednymu Bogu – Shatoarowi. Zaszywa się w pustelni mało znaczącego klasztoru i tam też dokonuje swego żywota.

Leonardo znużony służbą wojskową, porzuca fach wypowiadając królowi posłuszeństwo. Dzieje się to w roku 1694. W tym też okresie, poznaje on niebezpiecznie piękną i inteligentną Angelice Foscarini. Ta pewna siebie, nieustraszona kobieta, okazuje się być córką bogatego jubilera. Wpływa ona na życie kochanka, popychając go ku niemoralnym decyzjom powiązanym z intrygami dworskimi. Kładzie nacisk, aby Leonardo powołał do istnienia skrytobójczy oddział funkcjonujący w imię wolności, będący przeciwny królewskim, nieudanym dekretom.

Leonardo Borghese‎

Pod naciskiem oblubienicy, starszy Borghese nawiązuje współpracę z odłamem polityczno-filozoficznym będącym w opozycji do Amadeusa Irridium. Przewodzi On wielu spiskom, wydaje zlecenia trucicielom, czuwa nad sprawiedliwością wymierzaną w sposób indywidualny, sprzeczny z ogólno przyjętym Prawem. Pod iluzoryczną postacią zakapturzonego mnicha, nie wzbudza podejrzeń konszachtując z wrogami upośledzonego umysłowo, króla. W roku 1698, Angelica, zaabsorbowana gorliwą naturą Leonarda, zgadza się stanąć na ślubnym kobiercu jako Jego małżonka. Otrzymany posag przeznaczają na restaurację przyniszczonego apartamentu należącego do Marii Borghese. W dwa lata później, na świat przychodzą ich bliźniaczy synowie – Mariangelo i Giovanni. Imiona nadane zostają ku czci i pamięci przodków Leonarda.

W tym samym czasie dochodzą również słuchy od Alessandra, który powrócił z Orndustu. Z familią swą osiada on nieopodal wioski Hassenord. Tam też trudni się łowiectwem zarabiając mnogą ilość złota na garbowaniu skór. Julie Castese, młodziutka córka Andrei d’Arezzo i Alessandra, przejawia zdolności przywódcze. Od dziecka bawi się walcząc zawzięcie drewnianymi mieczami. Wszyscy wróżą jej przyszłość usłaną szkarłatną krwią niewinnych ofiar.

Mariangelo i Giovanni, ukończywszy siedem wiosen, wedle życzenia matki wysłani zostają do Zakonu Shatoara. Tam spędzić mają na naukach równe sto osiem miesięcy. Angelica podczas nieobecności bliźniaków, ponownie zachodzi w ciąże. Tym razem na świat wydaje trzeciego syna – Aonio Borghese.

Niestety, nieszczęśliwy przypadek sprawia, iż w roku 1711, Leonardo pochwycony zostaje na próbie zabójstwa jednego z popleczników króla. Zdradzony przez własnego wspólnika, poddany został procesowi toczącemu się w murach twierdzy Ater Beith. Torturowany, oskarżony o ciężką, choć nieudaną inicjatywę morderstwa, osadzony zostaje w lochach na okres dożywotniej odsiadki w wilgotnym, stęchłym eremie. Zrozpaczona Angelica ucieka z rodzinnej rezydencji i zatrzymuje się u familii Alessandra na czas trwania nagonki oczerniającej nazwisko Jej męża.

Po 9 latach pobytu w hermetycznym zakonie, synowie Leonarda wracają do domu. Mariangelo preferując hulaszczy tryb życia, raduje się z odzyskanej swobody działania. Wtapia się w tłum, odwiedza tawerny, zalicza prostytutki. Wkręca się w czarne interesy, przemyt oraz hazard. Skuszony obietnicą lepszego życia, płynie statkiem do Elltharis i tam też się osiedla. Giovanni, przeciwieństwo swego libertyńskiego brata, postanawia pozostać w Mieście Środka zatrudniając się jako nadworny skryba. Mając zaledwie szesnaście lat, budzi zaufanie wylęknionego i popadającego w obłęd – Amadeusa. Od tej pory, podobnie jak Jego dziad Gianni, piastuje urząd nieoficjalnego doradcy i pocieszyciela króla. Jego główną pasją stają się woluminy, legendy i podania dotyczące wszelkich wierzeń świata.

W roku 1720 umiera Angelica Foscarini. Z niewiadomych powodów, ciało jej zostaje skradzione z nekropolii. Świątynny hierodul nie chce udzielać informacji. Oburzony Giovanni postanawia zreformować ułomny, zacofany i pełen pogardy dla szarych obywateli, ustrój władzy sakralnej. W tym też celu, wyrusza w podróż mająca zaowocować ideą uschematyzowania obowiązków wykonywanych przez wikariuszy. Bada, doświadcza, analizuje i rozeznaje się we wszystkich oficjalnie prosperujących religiach Ayar. Pogłębia tym zależności panujące w kulcie Uniwersalistów. Planuje odrestaurować ruiny zniszczonej ponad dwa wieki temu, głównej świątyni miasta.

Giovanni Borghese‎

Podczas jednej z misji, poznaje na swej drodze zakonną Siostrę, Joanne. Obdarza ją szczerym uczuciem, które nie może pozostać ujawnione. Kochankowie w tajemnicy przed światem, spotykają się na neutralnych terenach. Czując na sobie ciężar z góry skazanego na klęskę uczucia, chcą pozostać anonimowi. Dlatego też, nikt prócz Giovanni’ego nie poznał prawdziwej tożsamości matki Jego potomstwa. Siostra Joanna będąc brzemienną, wyruszała na roczne misje powracając dopiero w momencie rozwiązania. Dziećmi opiekowała się najęta przez Borghese, aterbeisthska niańka. Jako pierwszy na świat przybył dumny Cesaer (1727 rok). Jako drugi narodził się sprytny i przebiegły Massima (1731 rok). Jako trzecia, w stosunkowo późnym okresie, spłodzona została piękna i niewinna Livia (1740 rok). Cała trójka rodzeństwa zamieszkała w odrestaurowanej przez Angelice Foscarini, ziemskiej posiadłości Borghese. Giovanni nie wyrzekł się bękartów, wręcz przyczynił się do nadania im szlacheckiego nazwiska. Siostra Julia obiecać musiała jednak, że nigdy nie dociekać będzie miejsca pobytu swych synów i córki. Dla własnego bezpieczeństwa i spokoju cennych dzieci.

W dwa lata po narodzinach Massimy, królewski goniec informuje wikariusza o śmierci więzionego Leonarda. Władca targany wyrzutami sumienia względem swego wiernego skryby, postanawia zrekompensować mu stratę bliskiej osoby poprzez dotacje na odbudowę Sanktuarium. Giovanni pełen nieukrywanej radości, podejmuje się architektonicznych przygotowań. W tym samym czasie porządkuje również kwestie wyznaniowe zatwierdzając funkcjonalność oficjalnych wierzeń.

Rok 1745 niesie ze sobą kolejną paletę radykalnych zmian. Pierworodny syn Giovanni’ego i Joanny – Cesaer, wysłany zostaje na szkolenie i nauki do wioski Vormoth. Tam, u podnóża Bliźniaczych Gór, przypatrywać się ma sposobom zabijania, torturowania i polowania na wszelakie wynaturzenia. Młodszy syn natomiast, Massima Borghese, wcielony zostaje do królewskiej armii na czas nieokreślony. W ten sposób, naczelny skryba szalonego króla zabezpieczył się na wypadek, gdyby ktokolwiek próbował podważyć Jego święty autorytet. Rozpoczynają się pracę nad odrestaurowaniem Sanktuarium.

Cesaer, Massima, Livia Borghese‎

Giovanni całkowicie pochłonięty obowiązkami i realizacją pasji, zaniedbuje kontakt z pozostałymi członkami rodu. Nie zdaje sobie sprawy, że Julie Castese spalona zostaje na stosie jako nawiedzona przez nieczyste siły, walcząca mieczem, żądna krwi kobieta. Świadkiem tego incydentu jest Cesaer, który po fakcie dopiero dowiaduje się o tożsamości zamordowanej dziewczyny. Zrozpaczona Andrea, rzuca się na stos wraz z córką, a zdezorientowany Alessandro, chroni swego ostatniego już potomka, butnego Romualda, przed okrucieństwem łowców z Vormoth. Cesaer nie mogąc pogodzić się z ową sytuacją, wystosował do ojca długi i pouczający list opisujący wydarzenia z okolicznych wsi. Pragnie powrócić do domu i zająć się tępieniem społeczności skapanej w ciemnocie, ograniczonej i błądzącej wśród własnej głupoty. Massima popiera prośbę swego brata i w ten oto sposób, w roku 1749, ród Borghese na powrót skupia się w jednym miejscu – w Ater Beith.

Z nieoficjalnych źródeł wiadomo również, iż mieszkający w Elltharis Mariangelo, wraz z żoną Rosą i synem Jerome, wdali się w układy z piracką szajką. Aonio zrozpaczony po śmierci swej ukochanej, która ducha wyzionęła w trakcie uciążliwego porodu, wprowadził się wraz z córką Claudettą do opustoszałem tymczasowo rezydencji Giovanniego Borghese.

W roku 1750 umiera król Amadeus, a tron obejmuje rubaszny lekkoduch – Baalzack IV. Wtedy też Giovanni powołuje do istnienia Instytucje Diakonatu, a sam za pozwoleniem władcy tytułuje się pierwszym Arcydiakonem Ayar. Synowie Jego, coraz bardziej zapalczywy Cesaer oraz libertyński Massima, towarzyszą ojcu we wszelkich Jego przedsięwzięciach. Świątynia Uniwersalistów oficjalnie otwarta zostaje w roku 1756 N.E. W tym samym czasie, Cesaer tworzy Inkwizytorium, a Giovanni prawdopodobnie otruty zostaje przez bliską mu osobę...

Krótkie informacje o poszczególnych członkach rodu Borghese

Drzewko Genealogiczne

Alessandro Borghese - (ur. 1667 – zm. 1743)
Andrea d’Arazzo – (ur. 1674 – zm. 1749)
Angelica Foscarini – (ur. 1677 – zm. 1720)
Aonio Borghese – (ur. 1709 – zm. 1766)
Catrina Sala Magris – (ur. 1713 – zm. 1737)
Cesaer Borghese – (ur. 1727 – zm. 1770)
Claudetta Borghese – (ur. 1737 – zm. 1757)
Gianni Borghese - (ur. 1632 – zm. 1689)
Giovanni Borghese – (ur. 1700 – zm. 1756)
Jerome Borghese – (ur. 1730 – żyje do dziś dzień)
Julie Castese – (ur. 1694 – zm. 1720)
Leonardo Borghese - (ur. 1669 – zm. 1733)
Livia Borghese – (ur. 1740 – żyje do dziś dzień)
Maria Bianchi - (ur. 1652 – zm. 1728)
Mariangelo Borghese – (ur. 1700 – zm. 1760)
Massima Borghese – (ur. 1731 – żuje do dziś dzień)
Romuald Borghese – (ur. 1697 – zm. 1750)
Rosa del Verga – (ur. 1721 – żyje do dziś dzień)
Sophia Delmares – (ur. nie wiadomo – żyje do dziś dzień)
Valentin Borghese – (ur. 1735 – żyje do dziś dzień)

Jerome, Claudetta, Valentin Borghese‎

Alessandro Borghese

Pierworodny syn Gianni’ego i Marii Bianchi. Kupiec, handlarz, myśliwy.

Andrea d’Arezzo

Małżonka Alessandra, cicha, spokojna i rodzinna kobieta wywodząca się z odłamu ubogiej szlachty Ater Beith. Zginęła rzucając się na płonący stos, który to łowcy z Vormoth przygotowali dla Jej córki, Julie.

Angelica Foscarini

Piękna arystokratka, majętna córka bogatego jubilera ze Ater Beith. Odważna i bezwzględna, prekursor działań skrytobójczego ugrupowania mającego na celu obalenie rządów króla Amadeusa. Żona Leonarda, matka trojga dzieci: Mariangelo, Giovanni’ego, Aonio. Po śmierci jej, z rozkazu króla, ciało kobiety zostało spopielone a prochy wrzucono do nurtu Rzeki Środka.

Aonio Borghese

Wyciszony, oddany kontemplacjom i dywagacjom na tematy polityczno gospodarcze, urzędnik piastujący funkcję konsula.

Catrina Sala Magris

Mieszczanka o łagodnym i pobożnym usposobieniu pochodząca z górniczego miasta. Urodziwa żona Aonia, matka Claudetty. W roku 1737 umiera przy wyczerpującym porodzie pozostawiając córkę swą ze zrozpaczonym mężem.

Cesaer Borghese

Ambitny, rygorystyczny, apodyktyczny Mistrz Divinum Officium. Brutalny i bezkompromisowy mężczyzna, który dla własnej rodziny oraz króla, w stanie jest wybić niezliczoną ilość mieszkańców miasta i wsi. Przebywając na naukach u łowców z Vormoth, wyszkolił się w sposobach zadawnia bólu, w sztuce tortur oraz unicestwianiu. Jako kat i oprawca, sprawuje obecnie pieczę nad osądami heretyków.

Claudetta Borghese

Specyficzna, wrażliwa i artystyczna dusza zamknięta we własnym świecie sztuki, tańca, klasyki oraz namiętności. Doskonały orator, inteligentna i obyta, natchniona smutkiem poprzez tragiczne wydarzenie z przeszłości. Posiada doskonały kontakt z Livią.

Gianni Borghese

założyciel rodu, skryba, dyplomata i urzędnik piastujący funkcję indywidualnego doradcy króla Theodora Irridium.

Giovanni Borghese

Natchniony duchem legend, wierzeń i dążeniem do samoświadomości, prekursor diakonatu. Stwórca oficjalnej instytucji religijnej. Restaurator Świątyni Uniwersalistów.

Jerome Borghese

Pirat, przemytnik, awanturnik a jednocześnie wszechstronnie uzdolniony artysta. Dobrowolnie zrezygnował z tytułów, ziem i wszelkich ulg przysługującym gwoli nazwiska. Najczęściej spotkać go można na głębokich wodach lub w miejskich tawernach o wieczornej porze. Jerome to „bezpański pies”, którego nie sposób usidlić ani też niczym przekupić.

Julie Castese

Wojownicza, pełna siły, odwagi i szczerości dziewczyna wychowywana w duchu walki i sprawiedliwości. W 1720 roku oskarżona o napiętnowanie przez nieczyste moce i spalona na stosie w pobliżu wioski Hassenord. Przypadek Julii był natchnieniem i inspiracją Cesaera do stworzenia instytucji Divinum Officium.

Leonardo Borghese

Drugi syn Gianni’ego i Marii, rewolucjonista, reformator, jawnie działający członek opozycji królewskiej. Idealista pragnący obalić władzę dynastii Irridium. W 1711 roku pochwycony na próbie zabójstwa skorumpowanego doradcy Amadeusa. Osadzony w lochach twierdzy Ater Beith, umiera śmiercią naturalną w 32 lata później.

Livia Borghese

Młoda, niewinna dusza, która poprzez intrygi swych braci z wolna zatracać zaczyna aurę nieskazitelności. Piękna, powabna, choć niekiedy zwodnicza. Największy skarb Cesaera, jego chora wręcz obsesja. Livia jest postacią wielce dramatyczną, ponieważ od najmłodszych lat wyzyskiwana jest w celach mających posłużyć „dobrom królestwa”.

Maria Bianchi

Piękna, radosna, gorliwa i pełna życia córka Theodora z nieprawego łoża. Małżonka Gianniego, matka trójki znamienitych dzieci wychowywana przez jedną z oblubienic króla na damę o niebanalnych manierach. Po śmierci męża, dokonuje żywota w hermetycznym zakonie. Z dala od świata i wszechobecnych intryg.

Mariangelo Borghese

Pierworodny syn Angelicy, który na dystans przyjął swe szlacheckie pochodzenie. Wyrzekając się tytułów, władzy i wszelkich ograniczeń z tym związanych, opuszcza Ater Beith i wraz z żoną udają się ku pirackiej osadzie Elltharis. Tam dzięki swym zdolnościom organizacyjnym i wrodzonemu sprytowi, dorabia się majątku na nielegalnym handlu niewolnikami oraz na nieograniczonych możliwościach hazardu.

Massima Borghese

Libertyn, lekkoduch, fanatyk własnych teorii spiskowych. Intrygant, kłamca, bluźnierca, truciciel, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć wytyczony cel . Zamieszkały w jednej z kamienic Ater Beith. Utrzymujący stały kontakt z bratem Cesarem i siostrą Livią.

Romuald Borghese

Syn Alessandra i Andrei, buntownik, awanturnik, butny rebeliant o nierealnych i wyimaginowanych zapędach do władzy. To przez niego właśnie zginęła trawiona przez ogień, siostra Jego – Julie Castese.

Rosa del Verga

Małżonka Mariangelo, karczmarka pracująca niegdyś w jednej z aterbeitskich tawern. Rubaszna, chętna do libacji nakrapianych winem, matka Jerome Borghese. Według Angelicy Foscarini, największa pomyłka rodu.

Sophia Delmares

Młoda i urodziwa, pochodząca z Korenvelt, szlachetnie urodzona ladacznica. Intrygantka, trucicielka, kobieta szalona i zaborcza. Mszcząca się na każdym, kto piękniejszy być może od niej i bardziej majętny. Żona Romualda, którego owinęła wokół palca w zamian za wyuzdany i nietuzinkowy seks.

Valentin Borghese

Pisarz i dyplomata. Pewny siebie, oziębły, ironiczny młodzian, który to świat wokoło dogląda z perspektywy ateistycznego gbura. Prowokator o ciętym języku i wysublimowanym żarcie. Dobry przyjaciel Massimy i Claudetty.